Iedereen een rugzak

Enig tijd terug alweer, zat ik in een bijzonder gesprek waar het onderwerp ‘rugzakje’ ter sprake kwam. Het zette een en ander mooi in perspectief en dat wil ik graag met jullie delen.

Diegene met wie ik in dat gesprek zat had zojuist aangegeven dat ze bang was dat anderen haar raar zouden vinden omdat zij in haar eigen ogen anders was. Zij reageerde tenslotte niet normaal of zoals alle anderen. Waarop ik vroeg wie er bepaalt dat wat het meest voorkomt de norm en dus normaal is. En hoe weten we überhaupt dat iemand die er ‘normaal’ uit ziet, dat ook werkelijk is?

En toen ging ik nog een stapje verder en stelde dat iedereen zijn eigen rugzak heeft. In die rugzak zitten al je sores, eigenschappen en ‘stempeltjes’, plus alle ervaringen en gebeurtenissen die je in je leven mee hebt gemaakt. Sommige zaken zorgen voor zware stenen in je rugzak, anderen helpen juist je rugzak wat lichter te maken. Aan de buitenkant kun je van de meeste mensen niet zien hoe zwaar de rugzak is die zij dragen. Je weet niet wat een ander mee heeft gemaakt of op dat moment aan het doormaken is, zeker niet als het psychisch is.

 

Na het gesprek dacht ik er nog een poosje verder op door. Want wat kun je bijvoorbeeld doen als je rugzak te zwaar wordt om te dragen? Die momenten kennen we allemaal. En helaas is het vaak niet zo dat je simpelweg je rugzak af doet en zonder verder loopt. Jouw rugzak is een deel van jou en daar heb je het mee te doen. Hoe maak je je rugzak dan wat lichter? Je kunt er natuurlijk altijd even bij gaan zitten en op die plek een paar steentjes achter laten. Je kunt ook iemand vragen om de rugzak een tijdje met je mee te dragen en wie weet, misschien heeft diegene wel wat tips voor je waarmee je wederom een paar stenen uit je rugzak krijgt! En soms kan het helpen om de stenen te accepteren voor wat ze zijn en te zorgen dat je een paar extra banden hebt om de rugzak te dragen.

In ieder geval hoopte ik met deze beeldspraak duidelijk te maken dat zij echt niet de enige was die anders is dan anderen. Dat er zelfs heel veel zijn zoals zij, dat iedereen op zijn eigen manier dealt met die rugzak en dat juist dit normaal en goed is. In feite zijn we allemaal anders en uniek en maken onze uitdagingen ons in ieder geval voor een deel tot wie we op dat moment zijn. En dat is oké, want het is wat het is. En dan heb ik het nog niet eens over de mogelijkheden en kansen die die uitdagingen óók met zich mee brengen. Elke uitdaging is een kans om kennis op te doen, te veranderen en een betere versie van jezelf te worden. En daarmee is je rugzak iets om trots op te zijn en te koesteren.

 

What doesn’t kills you makes you stronger!

 

Je grenzen verleggen

Ik krijg altijd een beetje de kriebels als iemand het heeft over ‘je grenzen verleggen’, dat was ook al zo ruim voor mijn ongeluk. Toch is het verleggen van je grenzen nodig als je wilt herstellen en opbouwen en heb ik het de afgelopen jaren zelf dan ook zeer veelvuldig gedaan. Dus waarom heb ik dan zo’n moeite met die uitspraak terwijl het duidelijk een belangrijk thema is (geweest)?

Een collega bracht hier meer duidelijkheid over. Zij zei tijdens een yogales die ik bij haar volgde dat het verleggen van je grens niet een kwestie was van jezelf voorbij die grens te duwen. ‘Dan ligt de grens nog steeds achter je en ben jij er ver overheen gegaan.’ Haar advies was als volgt: ‘Ga tot ín de grens en blijf daar even of ga een stukje terug. Probeer jezelf vervolgens in de grens te verdragen door erbij te blijven en te ademen, ook als het wat ongemakkelijk voor je is. Dan kan het zijn dat je na verloop van tijd merkt dat de grens een stukje opschuift.’

 

Toen ik dat hoorde vielen er wat puzzelstukjes op hun plek. Zij belichtte hier namelijk twee manieren van je grenzen verleggen. De eerste is de meest gangbare; je grenzen verleggen doe je door eroverheen te gaan. Daar heb ik gigantisch veel moeite mee en nu weet ik waarom. Op deze manier forceer je namelijk jezelf, je pusht jezelf over je grens en je lichaam heeft het daar maar mee te doen. Voor gezonde mensen werkt dit misschien, op den duur, als ze het maar lang genoeg volhouden. Dan hobbelt die grens er vanzelf een keertje achteraan. Maar de meeste pijnpatiënten zullen hier hard gillend voor weg lopen en ik vermoed dat het hen zelfs meer kwaad dan goed doet.

Ik volg mijn collega dan ook helemaal in haar advies, zó je grenzen verleggen werkt voor mij en dat is achteraf gezien ook de manier waarop ik het altijd al heb gedaan. Het betekent wel een zekere mate van bewustwording van zowel jezelf als die grenzen. Het vraagt van je dat je opmerkzaam wordt voor de (kleine) signalen van je lichaam. Zodat je voelt dat je die grens nadert en vervolgens ín die grens een poosje kunt blijven zitten. Het daagt je uit om daar te kunnen gaan ontspannen zodat er ruimte ontstaat en vanuit die ruimte de grens een stukje verder kan komen te liggen. En dat is hard werken, vraagt veel geduld en verdraagzaamheid en wellicht ook hulp van een professional die openstaat voor deze manier van werken. Maar het loont wel, want zo kun je op een duurzame manier je stappen zetten en blijven waar je uitkomt. Oók als het even wat minder gaat.

Groetjes Marije

 

Inpakken en wegwezen

In mijn vorige blog schreef ik over de afhandeling van de letselschade en hoe we dit wisten af te ronden met een voor mij acceptabel bedrag.

Eind september, een half jaar na het huisbezoek, was de vaststellingsovereenkomst binnen en kon ik tekenen. En heel gek, ik kon niet zo maar meteen tekenen. Dit voelde niet als effe je handtekening eronder zetten en klaar is Kees. Het deed me echt wat en dat had ik weer eens niet aan zien komen! Want met het plaatsen van die handtekening sloot ik een periode af. Een periode die, zeker in het begin, niet altijd leuk of gemakkelijk was. Het is met vlagen heel erg zwaar en hard werken geweest, maar gelukkig ook vrijwel altijd de moeite van het strijden waard.

En nu was het klaar, voor zover je daarvan kunt spreken. Restklachten zullen wellicht altijd aanwezig zijn, maar wie loopt er tijdens zijn of haar leven niet ergens schade van op? Wie kan er zeggen dat hij of zij nog precies zo is als tien jaar geleden? Niemand toch? En natuurlijk is het bedrag dat ik vervolgens op mijn bankrekening kreeg niet in verhouding tot de geleden schade die ik de rest van mijn leven met me meedraag. Maar dat zal het nooit zijn, net zoals de waardevolle dingen niet in geld uit te drukken zijn, geldt dat ook voor het tegenovergestelde. En, zoals in mijn vorige blog al geschreven, ik wil geen energie besteden aan steggelen over geld of stil moeten blijven staan bij wat er allemaal niet meer is of kan. Zeker niet met een bedrag dat wel serieus en substantieel te noemen is. En dus tekende ik uiteindelijk de volgende dag de overeenkomst, met mijn gezin op de achtergrond aanwezig. En daarna was het tijd voor een feestje en zijn we met zijn allen lekker uit eten geweest!

Maar toch was het nog niet helemaal klaar. Er was nog iets anders nodig om het voor mijn gevoel af te sluiten. Na een paar dagen had ik dat helder, ik had behoefte aan een symbolische afronding, een soort van ritueel! Maar wat dan? Ik besloot om dat rustig aan vorm te laten krijgen. Dus toen ik een paar dagen later in de buurt van de stad was en wat tijd over had ben ik naar de ‘Waar’ gefietst. Altijd een heerlijke snuffelwinkel waar ze vast iets voor me hadden. En jawel, ik vond er twee vrijwel identieke vilten hartjes met een magneetje. En meteen wist ik wat mijn volgende stap was, ik zou er één bij de plek neerleggen waar het ongeluk was gebeurt en één mee naar huis nemen.

En zo fietste ik naar de plek waar het allemaal was begonnen, heel toepasselijk door de regen. Bijna vier jaar geleden was het ook slecht weer geweest. Aangekomen parkeerde ik de fiets, legde één van de hartjes in het gras en stond er een poosje stil. Ik kan niet helemaal meer terughalen wat ik dacht en voelde, maar het was een mengeling van verdriet, dankbaarheid, trots en opluchting. Verdriet om wat ooit was, om de klap die het ongeluk letterlijk en figuurlijk had op zowel mij als mijn gezin. Dankbaarheid om wat het me had opgeleverd en waar ik op dat moment, bijna vier jaar later, stond. Trots omdat ik het toch maar mooi geflikt had en een ongeluk om had weten te buigen in een positief, nieuw leven. En opluchting omdat ik nu zo ver was dat er niemand meer was die zich zou gaan bemoeien met wat ik allemaal eventueel zou moeten kunnen of doen.

Thuis gekomen plakte ik het andere hartje op ons haardscherm en daarmee verbond ik de pijn en het verdriet aan licht en liefde. En dat maakte het af, waardoor ik het ook echt los kon laten. Nu was het verder helemaal aan mij en dat voelde heel goed!

 

 

 

Onderhandelingen met de tegenpartij

Inmiddels is er op het gebied van letselschade heel wat gebeurd. Je zou, met alle andere positieve ontwikkelingen, bijna vergeten dat dit er ook nog ligt. Maar het hoort er bij en in mijn ogen is het nodig om ook dit onderdeel goed af te handelen, omdat dat bij kan dragen en van betekenis kan zijn bij het opbouwen en vormgeven van een (nieuw) leven na een ongeluk. Vandaar dat ik ook dit verhaal met jullie deel. In deze én in mijn volgende blog.

Dit verhaal start (of vervolgt zich eigenlijk) na het huisbezoek in februari. Toen mijn advocaat de verdere onderhandelingen voor zijn rekening nam. Eerst werd er over en weer wat met modder gegooid. Zo gaf de tegenpartij in hun verslag over het huisbezoek aan dat het allemaal wel mee viel met mijn klachten. Waarop mijn advocaat in een pittige reactie aangaf dat ik inderdaad goed had leren omgaan met mijn klachten, maar dat dit niet betekende dat ze er niet waren. Waarna hij nog even heel duidelijk verslag deed van de stand van zaken.

Ondertussen was hij bezig met het maken van een schadestaat waarbij we uitgingen van het maximaal haalbare, aan de hand van door mij aangeleverde gegevens. Maximaal in zoverre dat het nog realistisch en goed te onderbouwen was. Dit om te voorkomen dat er op voorhand al zoveel discussie zou ontstaan dat er direct over zou worden gestapt naar een medisch expertisetraject. Want dat het lastig zou worden om te bewijzen dat mijn klachten een gevolg van het ongeluk waren, stond voor alle partijen als een paal boven water.

Eind maart was de schadestaat volledig goedgekeurd en klaar. Het was best een hoog bedrag geworden, genoeg om een huis mee te kopen. En ondanks dat ik wist dat ik dit nooit zou krijgen, was ik stiekem al een beetje aan het dromen waar ik het geld aan zou gaan besteden.

Eind april kwam er bericht van mijn advocaat dat de schadestaat naar de tegenpartij was gestuurd, waarbij het bedrag stevig werd neergelegd. Zo gaf mijn advocaat aan dat het een hoog bedrag was, maar dat we daarbij uitgingen van blijvende beperkingen en een maximale looptijd. Dat we ons realiseerden dat discussie zou leiden tot een medisch expertise traject, maar dat we ervan uitgingen dat dit onderzoek wel degelijk iets zou opleveren. Dat ik echter liever zou zien dat we op een afronding van mijn letselschade uit konden komen en dus best wilde onderhandelen. En dat het daarbij voor mij wél belangrijk was dat er oog was voor de impact die het ongeval op mijn leven heeft gehad en nog altijd heeft. Mooi verslag toch? Ik was er in ieder geval tevreden mee en las eruit dat mijn advocaat heel goed wist waar hij mee bezig was.

Eind mei kreeg ik bericht dat er een reactie van de tegenpartij was. Die gaf aan dat het bedrag van de schadestaat hun verwachting aangaande een pragmatisch voorstel zeer fors oversteeg en dat het besproken moest worden, maar dat ze er begin juli op terug zouden komen. En ja, toen kneep ik hem wel even. Hoe zou dit af gaan lopen? Half juli kreeg ik bericht dat er op 12 augustus een regelingsgesprek zou worden gevoerd. En weer kon ik niets anders doen dan wachten.

13 Augustus belde mijn advocaat, dat hij goed nieuws had en er blij verrast door was. De tegenpartij ging akkoord met alle opgegeven kosten van de geleden schade tot dat moment én voor de komende drie jaar. Wat concreet inhield dat ik een bedrag net iets minder dan éénderde van ons voorstel zou ontvangen. En dat was nog steeds een flink bedrag waar ik een lange tijd mee voorruit kon. Ik was er dus in eerste instantie echt blij mee. Totdat mijn huisgenoten meldden dat dit wel erg in het voordeel van de tegenpartij was. Dit zette er toch wel een beetje een domper op en het zette me aan het denken. Want wat wilde ik nu zelf?

Ik wilde in ieder geval echt niet overgaan tot een medisch expertise traject. Dat zou een afhandeling enorm vertragen, me vragen energie te steken in wat er niet meer is of kan en waarvan ik niet wist of het me wat op zou leveren. Ik ging en ga veel liever door met opbouwen, dat levert me zeker iets op en ik krijg er (meestal) energie van. Het bedrag was misschien wel in het voordeel van de tegenpartij, maar óók een substantieel bedrag. Eentje waarbij ze lieten zien dat ze mijn klachten en beperkingen echt serieus namen en waarmee ik ruimte kon creëren in onze financiële situatie. Wat me in feite ook weer tijd en ruimte opleverde om verder op te bouwen op míjn voorwaarden. En de mensen die me wat langer volgen weten dat dit belangrijk voor me is.

 

Maar om niet meteen overal vol in te springen en wat tegemoet te komen aan mijn huisgenoten, gaf ik bij mijn advocaat aan dat ik wel een beetje teleurgesteld was, dat ik een looptijd van 4 tot 5 jaar realistischer vond en daarom uitging van één derde van het eerder gevraagde bedrag. Ook dit werd weer besproken, waarna ik al vrij snel een reactie terug kreeg dat dat bedrag nog steeds te hoog was, maar dat ze wel bereid waren hun bedrag nog iets te verhogen. En toen ben ik maar akkoord gegaan, het was goed zo. Maar daarover in mijn volgende blog meer!