Over je grenzen gaan is slecht, of toch niet?

Tijdens mijn re-integratie en in de periode daarvoor ben ik structureel over mijn eigen grenzen gegaan en kwam ik steeds verder van mezelf en datgene wat ik ambieer af te staan. Dat heeft me geen goed gedaan, zo bekeken is over je grenzen gaan echt niet goed. Maar ook nu ik ziek thuis zit en mezelf daarbij goed kan volgen, gebeurt het me echt nog wel eens dat ik een keer te ver over de streep stap, al of niet bewust.

Vorige week ging het eindelijk een beetje beter. Ik had nog steeds een opstartperiode aan het begin van de dag nodig en ’s avonds moest er niet te veel van me verwacht worden, maar gedurende de rest van de dag ging het best aardig en had ik wat meer zin om dingen aan te pakken.
Dus ging ik bij wijze van andersoortige therapie ipv schrijven, maar eens aan de poets. Hoognodig vond ik, ik zou wat beweging krijgen en het leverde me een schoon huis op, best lekker zo voor de feestdagen! Voor mij geld bovendien; een opgeruimd huis geeft een opgeruimd hoofd en dat speelde ook zeker mee.

Ergens halverwege mijn poetsbui kreeg ik in de gaten dat ik weer eens te veel wilde. Maar, eigenwijs als ik ben, ging ik toch mijn lijstje af. De enige concessie die ik deed was zorgen dat ik tussendoor voldoende pauze nam en als avondeten kliekjes uit de koelkast trekken. Maar helaas, ik heb het geweten. ’s Nachts al werd ik wakker van een pijnlijke nek en een lichte hoofdpijn en dit bleef hardnekkig hangen. Goed wakker worden lukte niet echt, al heb ik daar ook niet heel erg mijn best voor gedaan. Ik heb het maar even zo gelaten en een paracetamolletje achter over gegooid. Ook dit is wat het is en de consequentie van het negeren van dat kleine stemmetje in mijn achterhoofd.

 Maar het zette me wel aan het denken. Mijn eerste gedachte was hoe kan het dat ik elke keer opnieuw zo mijn grenzen negeer? Wat wil ik bewijzen en voor wie? Het is echt niet de eerste keer dat ik mezelf dit afvraag, je zou zeggen dat ik ondertussen wel wat geleerd heb. Ook dit keer concludeerde ik dat het een soort drive is van afmaken waar ik aan begonnen ben, eerst doen wat moet en dan wat leuk is en een soort koppig volharden in een (zelfopgelegde) taak. Dit moet er gebeuren en dat gaan we dus doen, zonder er al te veel bij stil te staan. Door dat volharden ga ik aan mezelf en aan dat kleine stemmetje voorbij. Ik weet dat het me kan helpen om me op zo’n moment af te vragen of ik iets doe omdat ik het (van mezelf) moet of dat het iets is wat ik wil of wat voor dat moment passend is. Om dus wel even stil te staan bij wat ik aan het doen ben en of dat misschien ook anders kan of anders moet. Ik weet dit allemaal en toch blijf ik mezelf hierin herhalen. Misschien dat het helpt om het hier eens op te schrijven? Ik hoop het ergens wel.
Daarna dacht ik, maar als ik het nu eens omdraai? Dan heb ik wat geleerd! Ik weet weer waar mijn grenzen liggen en dat dit nog een stap te ver is. Het schilderen van de plafonds van de verbouwde kamers laat ik dus voorlopig nog door iemand anders doen. En dat erkennen is wel een stap, ik was van plan om dat allemaal zelf te gaan doen.
En ik dacht ook; hoe erg is het om af en toe over je grenzen te gaan? Als je daar bewust voor kiest? Met natuurlijk wel de consequentie in mijn achterhoofd dat het kan zijn dat ik de volgende dagen op de blaren moet zitten. En dat het bij een enkel keertje blijft. Echt bevorderlijk voor mijn herstel is het nu ten slotte niet.

Terugkomend op mijn vraag is mijn conclusie dat het meestal niet goed of slecht is, het is maar hoe je het bekijkt. Wat mij betreft geld daarbij wel dat het niet structureel is en met mate.
De lastigste momenten vind ik die wanneer er gewoon even veel moet, met name omdat de kinderen allerlei hulp en begeleiding nodig hebben. Dat is niet altijd over de week te verdelen, iets wat met die poetsdrift achteraf gezien misschien toch slimmer was geweest.

Wat vinden jullie? Hoe pakken jullie dit aan en hebben jullie tips voor me? Ik hoor het graag!

Paniek in de tent

En toen werd het indicatiestellingsgesprek ineens uitgesteld terwijl tegelijk mijn leidinggevende verwachtte dat ik bepaalde keuzes maak. Hoe ingewikkeld is dat? Ik vond het in ieder geval behoorlijk lastig en merkte dat dit me uit evenwicht bracht. Wat niet bevorderlijk was voor mijn energie niveau, laat staan voor mijn humeur en dus de sfeer in huis. Laat ik bij het begin beginnen.

Vlak na de onderzoeken van mijn intake werd ik door de revalidatiekliniek gebeld dat het gesprek met hun arts wegens omstandigheden niet door ging. Ze zouden me een week later opnieuw bellen om alsnog een afspraak te maken. Oké, prima. Maar ondertussen had ik dus wel een afspraak gepland met mijn leidinggevende om te bespreken hoe het was gegaan en om te overleggen hoe we verder zouden kunnen. Met het advies van mijn juriste in mijn achterhoofd, om nu geen beslissingen te nemen over mijn toekomst en vooral aan mijn herstel te gaan werken, ging ik dat gesprek in. En daar bleek weer hoe gecompliceerd de situatie is. Kort gezegd gaf mijn leidinggevende me twee keuzes. Ik kon ervoor kiezen om in te zetten op mijn herstel en re-integratie, maar dat kon dan alleen voor de klas. Dit omdat er volgens de bedrijfsarts geen medische grond is waardoor ik mijn huidige functie niet meer op zou kunnen pakken. Als ik dat niet wilde, moesten er afspraken gemaakt gaan worden richting een vertrek en zou ik mijn re-integratie kunnen gebruiken voor het zoeken naar een nieuwe invulling van mijn toekomst en bijvoorbeeld voorbereidingen treffen voor het opzetten van een eigen praktijk. Dat laatste klinkt natuurlijk heel verleidelijk, maar aangezien mijn juriste me had gewaarschuwd, kon ik daar op dat moment niet op ingaan. Ik blokkeerde in het gesprek toen mijn leidinggevende mijn geaarzel aanzag voor terugkrabbelen en me daarop aansprak. Uiteindelijk heb ik maar eerlijk aangegeven met welk dilemma ik zat, dat ik bang was dat het consequenties zou hebben voor mijn uitkering. We hebben toen besloten de keuze nog even uit te stellen tot een volgende keer.

Ik ben daarna uit gaan zoeken wat er bij de revalidatiekliniek aan de hand was en hoe het verder moest. Het kostte me ruim een week en meerdere telefoontjes. Uiteindelijk kreeg ik te horen dat de organisatie faillissement had aangevraagd. Ik had nog recht op een indicatiestellingsgesprek en zou daarvoor ingepland kunnen worden. Veel zin had dat echter niet. Ik zou dan weten of ik wel of niet een indicatie voor een soortgelijk traject kon krijgen, maar het kostte me wel mijn eigen bijdrage van de zorgverzekeraar. En met de gegevens werd verder niets gedaan voor een eventueel alternatief.
In eerste instantie sloeg ik aardig op til door dit bericht. Want wat dan? Ik had me er net mee vereenzelvigd dat een dergelijk traject wat op zou kunnen leveren. Wat moest ik nu?
Achteraf kan ik zeggen dat juist het niet weten van mijn volgende stap, me behoorlijk nerveus maakte. Het gevoel de grip op de situatie te verliezen is niet goed voor mijn gemoedsrust. Vraag het mijn man maar, die heeft het even niet gemakkelijk gehad… (dank je wel lief, voor je geduld!). Maar ik weet ook dat het in die gevallen goed is om even achterover te leunen. Want soms worden dingen vanzelf duidelijk als je ze de tijd geeft. Het kan daarbij wel handig zijn om je licht op te steken bij de juiste personen. Het vraagt geduld, vasthoudendheid en een goed luisteren naar je onderbuikgevoel om bij die personen terecht te komen. En die personen kunnen uit een verrassende hoek komen als je er maar voor open staat.

En gelukkig lukte het me om het min of meer los te laten en te laten gebeuren. En kreeg ik een coördinator van de kliniek aan de lijn die beloofde me in de eerste week van januari opnieuw te bellen. Hij achtte de kans op een overname door een branchegenoot erg groot en zou me daar dan meer over kunnen vertellen, me in kunnen plannen voor een nieuwe intake en ervoor kunnen zorgen dat ik met voorrang een traject kan volgen. Mocht het onverhoopt allemaal niet lukken, dan zou hij me advies kunnen geven over een goed alternatief. 

Verder had ik een kennismakingsgesprek met een loopbaanadviseur op aandringen van mijn werkgever, met een beter resultaat dan ik had verwacht. Hij gaf me het gevoel dat we samen alle verschillende touwtjes weer in handen konden nemen, daarmee overzicht konden creëren op deze warboel en uit konden vogelen wat nu de beste route zou kunnen zijn. Het scheelt ook dat hij mijn werkplek en mijn leidinggevende enigszins kent, al jaren dit werk doet en liet merken heel goed te weten wat hij doet.

Kortom, het hielp me weer wat vertrouwen te krijgen in het volgen van deze, even heel ruige, rivier. Me opnieuw te herinneren dat ík in deze situatie de besluiten neem en de verantwoordelijkheid heb. Dat ik een keuze heb, ook al is het lastig laveren met alle regelgeving, verwachtingen en verplichtingen. Het is en blijft mijn leven en deze (helpende) gedachtes ga ik meenemen in de komende gesprekken met mijn leidinggevende. Maar dat is een verhaal voor een volgende keer.